เบลลาโล View my profile

บทที่1: แรกพบ
 
   ถนนลาดยางทิ้งตัวทอดยาวจากบนเขาลงมาจนถึงตัวเมือง อาคารบ้านเรือนทันสมัยไม่แพ้ในกรุงเทพดูสะอาดตา และถ้าจะเทียบ ที่นี่ดูจะสะอาดเสียยิ่งกว่า เกาะเล็กๆกลางทะเลที่ไม่อยู่ในแผนที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ไม่เด่นดังมากมาย เงียบสงบและยังคงอุดมด้วยธรรมชาติเพราะไม่มีนายทุนหน้าเงินที่ไหนถ่อมาถึงที่นี่
 
   ร้านค้าเล็กๆไม่ใหญ่โต ผู้คนเป็นกันเอง กลิ่นอาหารของร้านข้างทางหอมฟุ้งตลบทั่วถนนเล็กๆ ตีกับกลิ่นกาแฟกับกลิ่นไม้ดอกของร้านดอกไม้ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนข้างอพาร์ตเม้นท์เล็กๆกลางเก่ากลางใหม่ ซึ่งเจ้าของร้านขายต้นไม้แห่งนี้เป็นที่รู้จักของคนแถบนี้เป็นอย่างดี
 
   ตัวร้านสร้างเป็นอาคารเล็กๆสองชั้น ล้อมด้วยกระจกใสเผยให้เห็นในร้านซึ่งมีชั้นวางจัดไม้ประดับต้นเล็กๆไว้อย่างเป็นระเบียบ จัดแต่งเฟอร์นิเจอร์ไม้สีขาวและน้ำเงิน ที่พื้นแทนที่จะปูพรมก็ปูกระสอบผ้าบนพื้นไม้แทน บรรยากาศสบายๆในร้านดูเข้ากลิ่นอายทะเลและภาพภูเขาทอดยาวอย่างประหลาด ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินไปเดินมาในร้านเพื่อทำความสะอาดอย่างเร่งรีบ
 
   เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงเพรียว ผิวขาวซึ่งได้มาจากฝ่ายพ่อผู้เป็นหนุ่มล้านนาอาบเหงื่อตั้งแต่เช้า กล้ามเนื้ออันเกิดจากการตรากตรำทำงานสวยได้รูปสมกับเป็นผู้ชาย ผมสีดำซอยสั้นไว้หางเต่ายาวเกือบถึงอก ใบหน้าหล่อเหลากระชากใจทั้งหนุ่มสาวเผยรอยยิ้มเมื่อได้เห็นผลงานของตัวเองที่สำเร็จไปได้ด้วยดี เสื้อยืดสีดำชุ่มเหงื่อแนบเนื้อ ผ้ากันเปื้อนเลอะด้วยดินและปุ๋ย ถุงมือผ้าตอนนี้ก็เลอะจนเป็นสีดำไปเกือบหมด
 
   "พี่น็อต มีคนมาหาแน่ะ" เสียงเรียกจากเด็กสาวจอมแก่นของหมู่บ้านดังมาจากหน้าร้าน ซึ่งปกติตอนเช้าเขาจะไม่ล็อกไว้แม้ว่าร้านจะติดป้ายว่าปิดก็ตาม
 
   "งั้นเหรอ ใครมาล่ะ"ชายหนุ่มตอบกลับไปทั้งๆที่ยังคงง่วนอยู่กับงาน
 
   "มาจากในเมืองน่ะ เขาบอกว่ามีคนบอกให้มาหาพี่"เสียงเจื้อยแจ้วพูดอย่างตื่นเต้น "หล่อมากเลยพี่ ญาติฝ่ายไหนของพี่หรือเปล่า หนูขอได้ไหม"
 
   "นี่ๆ เป็นสาวเป็นนางอย่าพูดแบบนั้นสิยัยดาว"เขาหัวเราะพลางเงยหน้าขึ้นจากกระถางต้นแก้วหิมาลัย แล้วหันไปมองหน้าร้านซึ่งปรากฏเงาร่างคนสองคนรออยู่
 
   คนหนึ่งคือเด็กสาวผมสีดำผู้หนึ่งในชุดสูทว่ายน้ำขาสั้นสีดำทับด้วยเสื้อยืด ผิวสีค่อนข้างเข้มของเธอทำให้เธอยิ่งดูสวยแต่เด็ก อีกคนคือชายหนุ่มร่างสูงอีกคนซึ่งยืนเงอะงะ เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนและกระเป๋าแบ็คแพ็กใบใหญ่ ผมสีน้ำตาลอ่อนซอยยาวระลำคอ ใบหน้าอย่างลูกครึ่งเรียกได้ว่าเป็นนายแบบได้สบายทีเดียว
 
   'ใคร?' ชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางลุกขึ้นแล้วเดินไปหาทั้งคู่
 
   "เอ่อ ขอโทษครับที่มารบกวน"ชายหนุ่มผู้มาเยือนรีบพูดอย่างไม่มั่นใจด้วยสำเนียงแปร่งๆ "เพื่อนผมคนหนึ่งแนะนำให้ผมมาหาคุณ เพราะคุณเป็นครูดนตรีไทยที่เก่งที่สุด..."
 
   "คุณต้องการเรียนดนตรีไทยงั้นเหรอ?"เขาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าต้องการพูดเท่าไหร่
 
   "...ครับ"ชายหนุ่มลูกครึ่งสูดหายใจ "ผมชื่อเวน เอเลีย ไตรวรสิทธิ์ นักศึกษามหาวิทยาลัยดนตรีครับ ผมต้องการเรียนดนตรีไทย และเพื่อนของผมคนหนึ่งก็ได้แนะนำผมมาว่าคุณจะสามารถช่วยได้ เขาเป็นคนรู้จักของคุณ คนที่ชื่อนาตยาน่ะครับ"
 
   ชายหนุ่มถึงบางอ้อในบัดดล ในใจนึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่งซึ่งเรียนดนตรีมาด้วยกัน หญิงสาวสุดสมบูรณ์แบบผู้มีอนาคตก้าวไกล
 
   "ผมชื่อน็อต เรียกผมอย่างนั้นแหละคุณเวน"เขาแนะนำตัวบ้าง เวนดูโล่งใจนิดหน่อยที่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาตั้งแต่เริ่มแนะนำตัว
 
   "ผมคงจะสอนให้คุณไม่ได้หรอกนะ เพราะผมไม่เล่นดนตรีไทยแล้ว ตอนนี้ผมทำอาชีพค้าปลีกต้นไม้น่ะ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง"น็อตจ้องหน้าชายหนุ่มลูกครึ่งอย่างเฉยชา
 
   "เหรอครับ..."เวนดูเสียดาย เขาก้มหน้า ก่อนจะหันมาสบตากับน็อตตรงๆ
 
   ฉับพลัน นักศึกษาหนุ่มก็ชะงักวูบ ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นใบหน้าชายหนุ่มคู่สนทนาชัดๆ เขาอยากจะเอาหัวโขกกำแพงที่ไม่มองให้เต็มตาเร็วกว่านี้ รู้สึกราวกับผีเสื้อนับร้อยเกิดมาบิดอยู่ในท้องเขาทันทีทันใด
 
   "...เอ่อ ขอโทษนะครับ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?"เวนถามทั้งๆที่สีหน้ายังคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์
 
   "หือ? ไม่นี่ ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อนหรอกนะ"น็อตปฏิเสธเสียงเรียบพลางส่ายหน้า
 
   "แต่ผมมั่นใจว่าผมเคยเห็นคุณมาก่อน ในฝันถึงเนื้อคู่ผมแน่ๆ"เวนพูดอย่างแน่วแน่
 
   น็อตเซวูบ แล้วหันควับไปทางนักศึกษาหนุ่มอย่างตะลึง "เฮ้ยเดี๋ยว คุณพูดผิดหรือเปล่า เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ชัดน่ะ ช่วยพูดอีกทีได้มั้ย"
 
   "เราเคยเจอกันในฝันแน่นอน คุณน็อต คุณคงจะเป็นเนื้อคู่ที่ผมตามหามานาน แต่งงานกับผมเถอะ!"
 
   "ว้าว พี่น็อต โชคดีเป็นบ้าเลย"เด็กสาวผู้เป็นพยานรักหน้าแดงก่ำกับสถานการณ์ตรงหน้า
 
   "โชคดีเหรอครับน้องดาว คิดผิดคิดใหม่ได้นะ"น็อตกุมขมับ ก่อนจะจ้องหน้าเวนเขม็ง "ขอโทษครับ ผมไม่ชอบผู้ชาย และจะให้ดีช่วยไสหัวไปไกลๆร้านผมเลย ก่อนผมจะเตะคุณออกไปเอง!"
 
   "ไม่เป็นไรครับ ต่อให้โดนเตะ แต่ถ้าเป็นแองเจิ้ลอย่างคุณ ผมยอมตายเลยครับ"เวนหัวเราะ
 
   น็อตไม่รู้เลยว่า นับจากวันนี้ไป ชายหนุ่มผู้บ้าบิ่นนามว่าเวนคนนี้จะมาป่วนในชีวิตเขาทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำเลยทีเดียว...
 
TBC___________________________ ♥

Comment

Comment:

Tweet

Recommend